/ door maxime
29.04.2023
Wat een ontdekking. Zuivere poëzie.
Cécile Fontaine kwam na haar studies beeldende kunsten in Frankrijk in Boston USA terecht. Zij deed een stage van een half jaar, maar pas 6 jaar later keerde ze terug naar Parijs om er als lerares kunst in het lager ondrwijs aan de slag te gaan.
In Boston kwam ze in contact met de experimentele film van Jonas Mekas en Stan Brakhage om er pakweg grootste uit te noemen en begon ze aan haar collagefilms die ze bleef maken tot nu toe.
Cinema Parenthèse toont op zondag haar werk in Imal, op zaterdag toont Cécile de interne keuken van haar praktijk in LABO BxL.
Die is tweeledig. Nat en droog.
Ze maakt found-footage films nat met water en bijtende detergent. Hierdoor komt de emulsie van de film los, en kan ze heel voorzichtig het beeldmateriaal losschrapen en op een nieuwe drager leggen. Zo maakt zij haar dubbeldruk beelden. Twee of oneindig veel werelden komen tesamen, en worden opnieuw in beweging gezet.
Droog gebruikt ze simpele scotch tape, plakband. De film wordt op een tafel vastgeplakt met dubbelzijdige tape, emulsie naar boven. een plakband gaat over de film, wordt goed aangedrukt en met schokjes losgerukt. Dan blijft de emulsie kleven en kan zo worden aangebracht op een nieuw stukje film.
Beide technieken vragen een doordachte kennis van materialen. Sommige film uit de geschiedenis van de filmtechniek werkt en komt snel los, andere is fragieler.